L'amidon de racina de lotus, un aliment noiridor tradicional, es estat consumit en China dempuèi de milièrs d'annadas. Sas originas pòdon èsser remontadas a la dinastia Tang. Segon lo "Compendium of Materia Medica for Diet Therapy", la raïtz de lotus èra ja mòlta en polvera per la consomacion. Per la dinastia Song, amb d'avançadas dins la tecnologia agricòla e la cultura generalizada de la racina de lotus, l'amidon de la racina de lotus evolucionèt gradualament d'un remèdi popular a un omenatge reial. "Dongjing Menghualu" conten de descripcions detalhadas de la sopa d'amidon de racina de lòtus venduda dins de cabinets de tè a Bianliang, demostrant sa popularitat pendent la dinastia Song del Nòrd.
Las dinastias Ming e Qing foguèron de periòdes crucials pel desvolopament de la transformacion de l'amidon de las racinas de lotus. Dins la dinastia Ming, Li Shizhen documentèt sistematicament los beneficis medicinals de l'amidon de racina de lotus dins son "Compendium of Materia Medica", en lo qualificant coma "tonificant lo còrs e noirissent l'esperit, aumentant l'energia e la fòrça, e curant totas las malautiás." Las cosinas imperialas de la dinastia Qing avancèron la produccion de raïtz de lotus a sos limits, en desvolopant la tecnica tradicionala de "tres-vaporizacion e tres-secatge", en obtenent d'amidon de racina de lotus cristal-clar, aisidament digerible. A causa de lors raiças de lotus abondiuas, Suzhou, Hangzhou, e d'autras regions desvolopèron gradualament d'escòlas unicas de produccion d'amidon de raiças de lotus. L'amidon de racina de lotus del lac oèst foguèt quitament listat coma un omenatge pendent lo règne de Qianlong.
La produccion tradicionala d'amidon de racina de lotus demanda mai de dètz etapas, inclusent la seleccion de la racina de lotus, la polpadura, l'assentament e l'airejament. L'amidon de raïtz de lotus de nauta qualitat es fach a partir d'ancianas raiças de lotus culhidas a l'entorn del solstici d'ivèrn. Après aver trempat dins d'aiga neta per levar l'astringéncia, es mòlt de manièra repetida en utilizant un molin de pèira per obténer una polpa, qu'es alara filtrada e installada de còps multiples per obténer l'amidon de racina de lotus mai pur. Aquel metòde ancian maximiza la preservacion de mineraus coma lo fèrre e lo calci, e tanben d'ingredients actius coma la mucina, que se tròba dins la raïtz del lotus. Dins los tempses modèrnes, los progrèsses dins la tecnologia de l'industria alimentària an menat a l'aparicion de novèls produches coma l'amidon de racina de lotus instantani, mas l'amidon de racina de lotus tradicional artesanal demòra fòrça considerat per sa qualitat pura.
Coma un compausant vital de la cultura culinària chinesa, l'amidon de racina de lotus incarna pas solament la saviesa agricòla de las vilas d'aiga de Jiangnan mas incarna tanben la filosofia chinesa de la preservacion de la santat, en soslinhant las originas comunas de la medecina e de la noiridura. Uèi, aquel manjar tradicional s'es espandit al Sud-Èst d'Asia, Euròpa, e als Estats Units, venent un simbòl clau de la cultura culinària chinesa. Dins la vida modèrna rapida, l'amidon de racina de lotus contunha de noirir la santat e lo gost de la vida de las personas amb son complement nutricional convenent e son patrimòni cultural prigond.
